Fecr Suresi

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلْفَجْرِ

Fecre/tan yerinin ağarmasına andolsun.

وَلَيَالٍ عَشْرٍ

Ve on geceye andolsun.

وَٱلشَّفْعِ وَٱلْوَتْرِ

Çifte ve teke andolsun.

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَسْرِ

Yürüyüp gittiği zaman geceye andolsun.

هَلْ فِى ذَٰلِكَ قَسَمٌ لِّذِى حِجْرٍ

Bunda akıl sahibi için bir yemin var (değil) mi?

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ

Rabbinin Ad (kavmin)'e ne yaptığını görmedin mi?

إِرَمَ ذَاتِ ٱلْعِمَادِ

Yüksek sütun sahibi İrem şehrine.

ٱلَّتِى لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِى ٱلْبِلَٰدِ

O (İrem Şehri) ki, beldeler (ülkeler) içinde onun bir eşi yaratılmadı.

وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُوا۟ ٱلصَّخْرَ بِٱلْوَادِ

Ve vadideki kayaları oyan Semûd kavmine.

وَفِرْعَوْنَ ذِى ٱلْأَوْتَادِ

Ve kazıklar sahibi Firavun’.

ٱلَّذِينَ طَغَوْا۟ فِى ٱلْبِلَٰدِ

Onlar ki memleketlerde azgınlık etmişlerdi.

فَأَكْثَرُوا۟ فِيهَا ٱلْفَسَادَ

Oralarda kötülüğü çoğalttılar.

فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ

Bu yüzden Rabbin onların üzerine azap kamçısı yağdırdı.

إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلْمِرْصَادِ

Muhakkak Rabbin gözetlemededir.

فَأَمَّا ٱلْإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكْرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَكْرَمَنِ

Ancak insana; Rabbi ne zaman onu imtihan edip kendisine ikramda bulunsa ve nimet verse: "Rabbim bana ikramda bulundu" der.

وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَهَٰنَنِ

Ama ne zaman onu imtihan ederek rızkını daraltsa: "Rabbim beni hor kıldı" der.

كَلَّا بَل لَّا تُكْرِمُونَ ٱلْيَتِيمَ

Hayır, hayır! Yetime ikram etmiyorsunuz.

وَلَا تَحَٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ

Yoksula yemek vermeye teşvik etmiyorsunuz.

وَتَأْكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكْلًا لَّمًّا

Haram helâl demeden mirası alabildiğine yiyorsunuz.

وَتُحِبُّونَ ٱلْمَالَ حُبًّا جَمًّا

Malı da pek çok seviyorsunuz.

كَلَّآ إِذَا دُكَّتِ ٱلْأَرْضُ دَكًّا دَكًّا

Hayır! Yeryüzü (kıyamet sarsıntısıyla) parça parça olup dağıldığı zaman.

وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا

Rabbin ve saf saf melekler geldiği zaman.

وَجِا۟ىٓءَ يَوْمَئِذٍۭ بِجَهَنَّمَ يَوْمَئِذٍ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكْرَىٰ

O gün cehennem de getirilmiştir. İşte o gün insan düşünüp hatırlar. Ama hatırlamaktan ona ne (fayda) var!

يَقُولُ يَٰلَيْتَنِى قَدَّمْتُ لِحَيَاتِى

Der ki: "Ah keşke! (Bu) hayatım için önceden bir şeyler göndermiş olsaydım!"

فَيَوْمَئِذٍ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٌ

Artık o gün de O'nun azabı gibi hiçbir kimse azap yapamaz.

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٌ

Ve O'nun vuracağı bağı hiç kimse vuramaz.

يَٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفْسُ ٱلْمُطْمَئِنَّةُ

Ey huzura ermiş nefis!

ٱرْجِعِىٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةً مَّرْضِيَّةً

“Sen O’ndan razı, O da senden razı olarak Rabbine dön!”

فَٱدْخُلِى فِى عِبَٰدِى

Kullarımın arasına katıl!

وَٱدْخُلِى جَنَّتِى

Ve gir Cennet'ime!